Categorie archief: Bewust

Urban Fair is opgericht

Urban Fair gelooft in ‘New Sustainability’. Een duurzaam, stijlvol, urban leven. Een ander ritme, echte smaken en producten waar je hart sneller van gaat kloppen. Urban Fair is opgericht op 0102 2010. Deze gespiegelde datum staat voor anders denken, anders leven, anders ondernemen. Urban Fair gelooft in een ander trendritme en producten met een blijvende toegevoegde waarde. Vanuit deze visie gaat Urban Fair op zoek naar de sustainable urban trends en ontwikkelen we producten en assortimentconcepten op basis van de Urban Energy en Urban Needs.

Advertenties

Bewuste consumenten houden van opruimen

Conscious consumers worden ze wel genoemd, of bewuste consumenten, die zagen aan de poten van onwillige fabrikanten. Ze zijn allergisch voor een tomeloos gebrek aan duurzaamheid, gezondheid, verantwoordelijkheid en betrokkenheid. Op kleinschalige en persoonlijke wijze nemen ze initiatief om veranderingen te bewerkstelligen. Gelukkig zijn er marketeers die ook de kansen zien.

Plastic soep
Er drijft een hoeveelheid plastic afval in de oceaan die de omvang heeft van twee keer de Verenigde Staten. Steeds meer mensen weten dat en vinden dat het tijd is om onze manier van consumeren en produceren aan te passen. Alina Nubé schreef een boek over haar consumptiegedrag, ‘Domweg gelukkig in de Kalverstraat’. Daarin beschrijft ze de stap die ze maakte van shopaholic naar bewuste consument en hoe ze afstand deed van de keuzestress van de consumptiemaatschappij.

Mooi van nature
Katja Gruijters is fooddesigner en werkte voor opdrachtgevers als de Bijenkorf, Hak en Honig. Als zij een appel van onder een boom vandaan haalt, vindt ze die, met butsen en bruine plekken, mooi van nature. Haar filosofie is: als we de natuur accepteren zoals die is, is er eigenlijk geen afval meer. “We vinden afval te vanzelfsprekend want een restaurant gooit gemiddeld een derde van het eten in de afvalbak. En de consument ongeveer 10-15%, dat zijn we vanzelfsprekend gaan vinden. Van afval als voedsel loopt het water me niet in de mond, maar wel bij ‘Mooi van nature’,” vindt Gruijters.

Afvalbak
Consumenten zijn allergisch geworden voor berichtgeving over bedrijven die de wereld zien als een afvalbak. Hennes & Mauritz werd via Twitter hevig bekritiseerd. In The New York Times verscheen een artikel waarin stond dat kledingstukken die niet via de kassa het pand verlaten, vernietigd en weggegooid worden. H&M betuigde spijt en kondigde aan voor de lentecollectie gebruik te gaan maken van gerecyclede materialen.

Schonere planeet
Veel bedrijven leren hun les door dit soort consumentenacties. Hun houding is defensief en afwachtend. Andere partijen zien geen bedreigingen maar kansen en nemen zelf het initiatief. Een van de inmiddels vele voorbeelden is het Cleaner Planet Plan van Unilever. Dit plan is een wereldwijd initiatief om te besparen op water, afval, CO2-uitstoot en het gebruik van milieubelastende grondstoffen. Robijn Klein & Krachtig is een twee keer geconcentreerder vloeibaar wasmiddel. Er is dus minder wasmiddel nodig, maar ook minder plastic voor de verpakking en minder energie bij productie en distributie. Dat levert duurzame winst op voor mens, milieu en maatschappij.

Goed Boek
Trendwatchers Hilde Roothart en Irene Ras deden onderzoek naar maatschappelijke innovatie bij consumenten en producenten, burgers en bedrijven. Ze ontdekten dat er talloze initiatieven en projecten zijn die een beeld geven van een hoopvolle toekomst. In ‘Goed Boek’ beschrijven zij tien kansen die marketing- en communicatieprofessionals inspiratie kunnen bieden.

Bewust is één van de tien kansen uit Goed Boek. Wat is jouw kans voor een betere toekomst?

Dichter des Doods

Het is zo’n krantenbericht dat je hardop voorleest, zo’n bericht van: vrouw na maanden dood in woning gevonden. De buurvrouw belde de politie omdat het zo stonk in het trappenhuis. Of erger nog: man na dood aangevreten door eigen hongerige katten. Je denkt even na over hoe dat kan, dat niemand dat merkt. Dat zo iemand niemand meer kent. En daar blijft het bij, want jij kent hem verder ook niet. Maar wat gebeurd er eigenlijk met die mensen, mensen die niet gemist worden? Die mensen worden ook begraven. Maar er komt niemand naar hun begrafenis. Sinds 2002 weet dichter Frank Starik waar die mensen vandaan komen, en meer nog wat er met ze gebeurd. Hij richtte toen de Poule des Doods op. Een groep dichters die proberen die onbekende dode een beetje te leren kennen. En dan schrijven ze een gedicht voor die persoon, dat ze komen voordragen op de verder uitgestorven begrafenis.

In de eerste Vice Magazine van dit jaar staat een groot interview met Frank Starik waarin hij verteld over dit bijzondere initiatief. Starik vind dat je mensen niet zomaar onopgemerkt kan laten verdwijnen. En zoals het een echte dichter betaamd ziet hij het ook als een ‘sociale sculptuur waarin nieuwe doden enkel een regel vormen in het grote boek der vergetelheid’.
Isabelle Hörl

Katja Gruijters biedt hoop met Mooi van nature

WIE: Katja Gruijters
Professional in food, trends, concepts & design

Wat is fooddesign?
In 1998 ben ik als eerste ontwerper in ‘fooddesign’ afgestudeerd aan de Design Academy in Eindhoven. Want als ontwerper leek het ontwerpen van voedsel me een nuttige en zinvolle bezigheid. Sindsdien ontwikkel ik eten. Ontwerp producten en bedenk concepten voor de levensmiddelenindustrie, cateraars, supermarkten, ook geef ik regelmatig lezingen over voedingstrends. Met maatschappelijke vraagstukken houd ik mij het liefst in samenwerking met andere partijen bezig, het is mijn overtuiging dat je door het delen van kennis en expertise tot nieuwe vormgeving komt. We zullen in de toekomst toch op een andere manier moeten gaan eten. We staan te ver van ons eten en drinken af en de wereld is er niet transparanter opgeworden. Klanten breng ik graag terug naar de oorsprong, vaak kom ik dan terecht in de agrarische sector, bij degenen die ons voedsel verbouwen of verzamelen. Boeren voeden de wereld.
Is cradle2cradle de toekomst?
Cradle2cradle klinkt niet zo lekker. Wat mij betreft zijn meerdere filosofieën de toekomst. Mijn filosofie is ‘Mooi van nature’en luidt: als we de natuur accepteren zoals die is, is er eigenlijk geen afval meer. We vinden afval te vanzelfsprekend want een restaurant gooit gemiddeld een derde van het eten in de afvalbak. En de consument ongeveer 10-15%, dat zijn we vanzelfsprekend gaan vinden. Van afval als voedsel loopt het water me niet in de mond, maar wel bij ‘Mooi van nature’.
Minder afval en meer duurzaamheid…
Betrokkenheid bij de natuur en de samenleving betekent voor mij als carnivoor automatisch dat ik ook belangstelling hoor te hebben voor wat ik eet en hoe dat wordt geteeld. Ik ben geen voorstander van gekunsteldheid maar houd van echtheid en transparantie. Eten heeft ook een sociale kant, het verbindt mensen met elkaar daarnaast zijn er steeds meer fair trade producten te koop. Al die elementen samen zijn voor mij belangrijk voor een duurzame toekomst.
Hoe kun je mensen inspireren om duurzaam te eten?
Door het te laten ontdekken en proeven. Mijn restaurant concept ‘waste-free’ is daar een voorbeeld van. Ik geloof niet in het belerende vingertje. Door met enthousiasme en op een positieve manier vertellen wat ik doe, bereik ik meer. Door ze een tweeling appelflap te geven of twee-benige wortel te exposeren, heb ik onlangs op het culinaire festival ‘Smaakexplosie’ mensen al etende laten nadenken over ‘Mooi van nature.’ Zien en laten proeven dat ongewone vormen uit de natuur juist lekker zijn, werkt overtuigend. Als vormgever gebruik ik ook graag humor in mijn werk: tweeling appels geef ik bijvoorbeeld de naam Joos en Kick, genaamd naar de pasgeboren tweeling van goede vrienden.
Wens voor de toekomst?
Mijn wens is een groter bewustzijn voor duurzaam eten en drinken. We leven in een inspirerende, leuke, spannende en avontuurlijke tijd daarom ben ik heel positief over toekomst. Volgens deskundigen gaat de recessie nog zeker twee jaar duren, die brengt juist verandering op gang. Het is fijn te zien dat ik niet de enige ben die daar zo over denkt. Veel mensen hebben dezelfde opvattingen als ik, dus samenwerken met geestverwanten zie ik als interessant en belangrijk.
Lieke Veld

Kanker verziekt je taal

RiLaX betekent: Richelle Laurijsen zegt ‘STOP’. Richelle heeft altijd een hekel gehad aan het schelden met het woord ‘kanker’. Vooral toen ze zelf ziek werd, viel het haar op hoe vaak mensen het doen en hoe kwetsend dat kan zijn. Niet alleen voor iemand die kanker heeft, maar ook voor iedereen die familie, een vriend of een kennis heeft met kanker. Of iemand die aan kanker is doodgegaan. Daarom is ze begonnen met deze actie. Het woord ‘kanker’ moet verdwijnen als scheldwoord. Om te beginnen op haar eigen school. En uiteindelijk overal.
Bekijk de website om meer te weten te komen over Richelle, de actie die ze samen met haar ouders voert en om posters en flyers te bestellen. Het doel is om er samen voor te zorgen dat ‘kanker’ als scheldwoord verdwijnt.

Richelle Laurijsen 11-12-1992 – 21-11-2009 †
Lieke Veld

Tractormeisje

Zuidpool is een reis per tractors door Europa, door de Balkan en door Afrika en vanaf Zuid-Afrika, via Kaap de Goede Hoop, met een boot naar de Antarctica. Op de Antarctica te voet of per tractor naar de Pool zelf. Zuidpool is het initiatief van Manon Ossevoort. Zij bedacht een reis die gaat over doen. Een reis van een meisje op een tractor naar het einde van de wereld en weer terug, voor het belang van een open onbevangen blik op de wereld.

Het belangrijkste doel van Zuidpool is mensen inspireren en betrekken. Hiervoor wil Zuidpool met media samenwerken die haar kunnen volgen, zodat ze niet alleen gaat. Boven alles wil Zuidpool aandacht geven aan initiatieven die aandacht verdienen omdat ze lef, moed, doorzettingsvermogen en liefde tonen. Zuidpool is, naast een reis en expeditie, ook een pleidooi voor doen. Er wordt een weblog bijgehouden, een documentaire gemaakt en een prentenboek getekend. De reis sluit af met een Zuidpool expeditie. Alle wensen die ze tijdens haar reis verzameld heeft gaan mee naar de geografische Zuidpool waar Manon ze wil vereeuwigen door ze symbolisch te ‘planten’ als document van dromen van de wereld in de buik van een sneeuwpop.
Lieke Veld

Avond van de Overvloed

Wij zijn Wien en Huub, de initiatoren van de Avond van de Overvloed. We zijn gelukkig getrouwd en hebben een zoontje Piet en dochter Nikki. We wonen in de Jordaan, en ondernemen met 12 collega’s in het bedrijf TalentFirst. We genieten van het leven, ons gezin, van onze vrienden en mensen om ons heen.

Sinds een paar jaar hebben we een potje voor goede doelen. Een tiende deel van onze inkomsten zetten we automatisch, maandelijks, op een aparte ‘overvloed’-rekening, zoals we die noemen. Het geld op de overvloed-rekening gebruiken we voor donaties en projecten die voorbij komen en die ons aanspreken. En als er niets voorbij komt, sparen we het op. Dit is voor ons een perfecte manier om aan onze behoefte om ‘goed’ te doen tegemoet te komen, op onze eigen manier. Om te delen uit onze positie van relatieve welvaart, voor mensen die het minder hebben en het heel goed kunnen gebruiken.

De afgelopen jaren hebben we uit dit potje een paar toffe projecten gesteund of geïnitieerd die bij ons pasten. Het eerste wat we deden was, met enkele vrienden, alle bewoners van een bejaardentehuis uit de buurt een mooie bos bloemen, een kopje koffie en een praatje aanbieden. Het werd een leuk en leerzaam ochtendje om te zien wat aandacht voor mensen betekent. En om een kijkje te nemen in de levens van ouderen uit de buurt, en levenstips te krijgen vanuit hun levenswijsheid en ervaring.
Hilde Roothart