Youth Food Movement is jarig

Vandaag is het precies twee jaar geleden dat de aftrap werd gegeven voor de Nederlandse Youth Food Movement (YFM). Een jongerenorganisatie die strijd voor een beter, schoner en eerlijker systeem voor voedselproductie en consumptie. Dankzij succesformules als het eerste Food Film Festival van Nederland, Eat-ins en de YFM Academie, heeft de YFM in de afgelopen twee jaar voor een onstuimige groei aan Nederlands voedselactivisme onder jongeren gezorgd. Onlangs lanceerde de organisatie haar eerste internationale politieke campagne voor een duurzamer Europees voedselbeleid: CAP2013. De YFM viert het tweejarig bestaan met een geheel vernieuwde website en een inspirerende reeks nieuwe activiteiten.

Oprichter en YFM Voorzitter Samuel Levie: ‘In de afgelopen twee jaar hebben we hard gewerkt aan het opbouwen van een professionele, eigentijdse en toegankelijke jongerenorganisatie. Met onze geheel vernieuwde website en ons campagneprogramma voor de komende maanden willen we nog meer jongeren duidelijk maken dat een duurzamere voedselproductie van onschatbare waarde is. We zijn klaar voor de toekomst en klaar voor de strijd. Want we beginnen pas net warm te worden!’

Langzaam leven is leuk en lekker

Fast food, fast fashion, fast living. Niet alleen onze productiemethoden zijn snel, ook de producten die we kopen en consumeren en onze manier van leven. In allerlei branches en sectoren wordt gezocht naar alternatieven voor deze overspannen levensstijl. Alles wat snel kan, kan ook langzaam. Een weekje slapen bij de boer is goed voor burnout-consumenten en ADHD-marketeers.

Slow money
De Noorse filosoof Lars Svendsen schreef uit verveling een boek over de oorzaak van deze gemoedstoestand, ‘Filosofie van de verveling’. In antwoord op de vraag of er geen alternatief is voor onze op consumptie gerichte levensstijl zegt hij: ‘Wat we kunnen doen, is meer tijd nemen. We moeten uit deze cultuur van het ogenblik breken. Verveling kan daarbij helpen.” Volgens Woody Tasch, auteur van ‘Slow Money’, kan geduldig kapitaal ons weer bewust maken van de waarde van dingen.

Slow food
Samuel Levie is oprichter van de Youth Food Movement Nederland, die is voortgekomen uit de Slow Food-beweging. Levie: “YFM wil mensen erop wijzen dat ze niet kunnen weglopen voor het politieke verhaal achter eten. Eten is nu eenmaal altijd een politieke keuze. Maar we willen eten niet te serieus maken omdat we geloven dat idealisme op een leuke positieve manier beter werkt. Momenteel zijn er wereldwijd een handje vol mensen die het grootste deel van het voedselaanbod en de prijs bepalen, wij denken dat we deze machthebber kunnen omzeilen door directer contact met de boer.”

Slow fashion
In allerlei branches en sectoren wordt gezocht naar alternatieven voor onze overspannen levensstijl. Monique van Heist (1972) brengt kleding uit onder haar eigen naam ‘moniquevanheist’. Haar project ‘hellofashion’ is een modemerk op basis van de principes van slow fashion. hellofashion is een doorlopende collectie ‘moniquevanheist’-klassiekers. Deze permanente en over de tijd groeiende collectie kleding, accessoires en lifestyleproducten blijft onbeperkt beschikbaar.

Langzame koekjes
De consument hecht aan het trage leven met vertrouwde rookworsten van Unox, stroopwafelpudding van Mona en Mariakaakjes van Verkade. De chocola- en koekjesfabrikant profileert zich graag als een symbool van Hollands erfgoed. De Meisjes van Verkade is een reclamethema dat voortkomt uit de geschiedenis van Verkade. Ze zijn, naast oude verpakkingen en machines, te bewonderen in het Verkade Paviljoen in Zaandam. Verkade is onderdeel van de traditie maar wel met gevoel voor innovatie, want alle chocola is fairtrade.

Goed Boek
Trendwatchers Hilde Roothart en Irene Ras deden onderzoek naar maatschappelijke innovatie bij consumenten en producenten, burgers en bedrijven. Ze ontdekten dat er talloze initiatieven en projecten zijn die een beeld geven van een hoopvolle toekomst. In Goed Boek beschrijven zij tien kansen die marketing- en communicatieprofessionals inspiratie kunnen bieden.

Langzaam is één van de tien kansen uit Goed Boek. Wat is jouw kans voor een betere toekomst?

Food Curated

Her official new site, Food Curated, has only just launched but already her culinary narratives have found themselves embedded in New York Magazine’s GrubStreet, Eater, Brooklyn Based and New York Times website. Liza De Guia, started merely tweeting as SkeeterNYC, sending traffic to her Vimeo channel that aired food stories highlighting sustainable, small businesses across the state of New York. She gave us a behind-the-scenes look at Milkmade, a subscription service for home-made ice cream that never delivers you the same flavor more than once; lead us to Long Island to meet Dan Machin and his self-titled farm ‘The Lone Acre’, revealing his goal of living for one year as a solo man with but one acre of land and the intention of growing over 100 varieties to sell at his first NYC market stand; and last but not least, allowed us to spend time with urban beekeepers based in Brooklyn who wanted to fulfill their desires to make home-made honey.

“I hope to share with you where good food comes from. And, this may sound corny, but I truly believe good food comes from the deep down…from someone’s personal mission to feed you well, to help you discover flavors and textures and foods you’re missing out on. My mission is to showcase these people, their ideas, their personalities and their techniques in hopes that you make a point to seek them out and support what they do. For food passion deserves to be discovered.”
Lieke Veld

Stop recycling, start repairing

Platform21=Repairing is een project over reparatie. Het stelt dat reparatie als creatieve, culturele en economische kracht meer aandacht verdient. Er dreigt kennis, plezier en persoonlijke onafhankelijkheid verloren te gaan als reparatie niet weer in brede zin op de kaart wordt gezet als alternatief naast andere vormen van duurzaam denken. Platform21 = Repairing wil meer bewustheid creëren voor een mentaliteit, cultuur en praktijk die niet zo lang geleden nog een vanzelfsprekend onderdeel was van ons leven en de manier waarop we die vormgaven. Het is nog niet te laat.

Ze riepen ontwerpers en consumenten op om mee te doen aan de Most Remarkable Repair Contest en een bijzondere reparatie in beeld te brengen. Het was een oproep om de cirkel van onze weggooimentaliteit te doorbreken. Die manier van denken, bijna een cultuur op zichzelf, is ontworpen om te voorzien in korte termijn wensen en verlangens van de industrie, politiek en de samenleving. Maar door succes op de korte termijn zijn we de talloze en rijke mogelijkheden uit het oog verloren die gepaard gaan met de in acht neming en toepassing van duurzame noties over design in het algemeen, en reparatie in het bijzonder.
Lieke Veld

Herbsttage door Manufactum

In de productiehallen van een stilgelegde kolenmijn in Waltrop vonden 16 en 17 oktober weer de ‘Herfstdagen’ plaats, een beurs georganiseerd door Manufactum. Het Duitse Manufactum is in 1988 door een idealistische boekhandelaar opgericht als een verzendhuis voor mooie, goeie dingen, dat wil zeggen producten die met liefde en aandacht zijn vervaardigd.

Het bedrijf stelde zich ten doel om hoogwaardige producten die uit de handel waren verdwenen, opnieuw te laten vervaardigen – producten waarvan men vroeger zeggen kon dat ze een leven lang meegingen. Dit in tegenstelling tot onze dagen, waarin het verval van een voorwerp al in de fabricage is ingebouwd. Onze dingen lijden aan korte levensduren, overwaaiende modes – ons speelgoed, onze elektronica, onze computers, onze kleding, het is allemaal vergankelijker dan ooit. Zo snel slaat het bederf toe, dat we niet eens gelegenheid krijgen ons aan de dingen te hechten en we bij technische afdelingen vaak te horen krijgen dat het goedkoper is om een heel ding nieuw aan te schaffen dan om een kapot onderdeel te vervangen. Op dit principe draaien op hoge toeren de machines in de lage lonenlanden: daar wordt instant bederf geproduceerd schrijft de Trouw op 15 oktober. De boekhandelaar in Duitsland kwam in opstand tegen wat hij ‘de banalisering van de producten’ noemde. Bij de jaarlijkse Herfstdagen in Waltrop presenteert zijn firma producten die bij dat seizoen passen: fijne inheemse appel- en bessensoorten, groenten, vleeswaren en worsten, ovens, borstels (handgemaakt), messen (met slijpen en polijsten), schoeisel, kleding etcetera. Voor wie er niet bij kon zijn geldt gelukkig dat Manufactum een verzendhuis blijft en is er de Warenkatalog Nr. 22, een catalogus met van alles en nog wat, van porseleinen schakelaars tot gietijzeren koffiemolens.
Lieke Veld

Alleen voor A-studenten

Het Amsterdam University College werd 22 september officieel geopend. Een universiteit naar Angelsaksich model voor de extra gemotiveerden. Coördinator communicatie en internationalisering Mariëtte Diderich vertelt 21 september aan Het Parool: “Wij dragen bij aan Amsterdam als kennisstad.” De helft van de tweehonderd studenten komt niet uit Nederland en allemaal hebben ze een selectie ondergaan om te worden aangenomen. Er waren 430 aanmeldingen, en dat terwijl pas in oktober vorig jaar de werving begon. “Je hoort wel eens over de zesjescultuur,” zegt Diderich, “maar wij vragen juist heel veel van de studenten. En dat willen ze zelf ook graag. Er is een grote vraag naar dit soort nieuw onderwijs.” En decaan Marijk van der Wende: “Onze studenten zijn niet alleen maar slimmer. Ze willen er ook echt voor gaan. Het is geen studie van twintig uur per week en ik kom af en toe eens langs.”
Lieke Veld

Driegangenlunch op overblijf

Veel Amsterdamse kinderen hebben een lunchtrommel met een ongezonde inhoud. Ook aan de tussenschoolse opvang mankeert veel. Gelukkig is er nu Tijd voor Eten: gezond, gezellig en nog goed voor de werkgelegenheid ook. Het project is een initiatief dat Doris Voss drie jaar geleden begon met als doel: gezond eten op school. “Dat is belangrijk,” legt Voss uit. “Zeker op een school in een achterstandswijk zoals hier, waar 22 procent kampt met overgewicht en 8 procent obesitas heeft. Gezonde voeding is, naast beweging een middel in de strijd hiertegen. Als we het nu niet doen, kost het straks handenvol geld aan ziektekosten.”
Lieke Veld

Langzame mode

Monique van Heist (1972) begon haar label ‘moniquevanheist’ in 2004 na de master-opleiding Fashion Institute Arnhem.

Met haar nieuwste project ‘hellofashion’ trekt Monique van Heist haar metavisie op mode naar sales-niveau. hellofashion is een doorlopende collectie ‘moniquevanheist’-klassiekers waarmee zij het modesysteem wil uitdagen. Deze permanente en over tijd groeiende collectie kleding, accessoires en lifestyle producten als meubilair, make-up-advies en zelfs recepten, blijft onbeperkt beschikbaar en stelt op die manier de door commerciële krachten gesuggereerde vergankelijkheid van mode aan de kaak.

De gangbare cyclus van het modesysteem wordt doorbroken door op zelf gekozen momenten nieuwe producten te lanceren. Bij het hellofashion project hoort een losbladige catalogus. Bij de lancering van een nieuw item in de collectie verschijnt een supplement. De hellofashion catalogus groeit zo uit tot een fraai ‘moniquevanheist’-bewaarobject.
Hilde Roothart

Eeuwige Moes

‘Eeuwige Moes’ is een documentaire (HollandDoc) waarin oude groentesoorten en biodiversiteit een belangrijke rol spelen. De in de film geportretteerde personen proberen ieder op hun eigen manier in evenwicht met hun natuurlijke omgeving te leven. De naar Zweden vertrokken hoofdpersoon Ruurd Walrecht komt in de film tot leven door de verhalen van de mensen die met hem gewerkt hebben en in gedetailleerde opnamen van de gewassen die hij probeerde te redden.

Ruurd Walrecht raakte al jong in de ban van historische gewassen en begon een levenslange kruistocht voor het behoud ervan. Deze Don Quichot van de zeldzame groentesoorten bouwde een indrukwekkende collectie van honderden met uitsterven bedreigde gewassen op. De meesterteler emigreerde echter van de ene op de andere dag naar Zweden. Een bont gezelschap achterblijvers vertelt het verhaal van deze bezeten teler en zijn Groene Ark, want zijn levenswerk blijkt voor ons allen van belang. Een documentaire over een alternatieve manier van leven, milieu, biodiversiteit en slow food. In 1995 richtte Ruurd Walrecht Stichting De Oerakker op.
Hilde Roothart

Borduren als vorm van meditatie

Het heeft enige moed gevergd om uit de kast te komen, maar nu 21 maart 2009, dertig jaar na handwerkjuf Delonie, schrijft journalist Machteld van Gelder in Volkskrant Magazine waarom ze van borduren houdt. “Borduren is huiselijk ook al ben ik niet thuis, het is creatief zonder artistiek te hoeven zijn. Borduren is devoot. Het is monotoon. Het is langzaam als een gebed. Het heeft een vast stramien waarbinnen veel mogelijk is, een rustgevende metafoor voor nerveuze mensen. Het is een vorm van meditatie. Er was enige moed en schaamteloosheid om er tegenover mijn vrienden voor uit te komen dat ik graag naast mijn naaidoos zit. Want tegenwoordig ben je als borduurster niet de ideale vrouw. De ideale vrouw van nu heet Madonna of Neelie Smit Kroes en zit niet stil met een lapje op schoot en een naald tussen haar vingers. Maar die vrouw met de naald heeft wel iets dat veel anderen niet hebben. Rust.”
Irene Ras